75 LAT POLSKIEJ SZKOŁY W CALGARY

W piątek 27 marca 2009 zostałem zaproszony przez Mieczysława Węgrzyńskiego do Polskiej Szkoły w Calgary. Mietek od lat dziala w  Komitecie Rodzicielskim w tej szkole i jego pracę dla tej placówki polskości trudno przecenić. Słyszałem oczywiście, że szkoła polska w Calgary istnieje i działa, ale nigdy w niej nie byłem. Zajęcia Polskiej Szkoły odbywają się w wynajmowanym budynku kanadyjskiej szkoły średniej imienia Świętej Anny. Dzięki temu dzieci i młodzież uczą się w prawdziwej szkole, przystosowanej do nauki. W każdy piątek wieczorem i w sobotę rano budynek przejmowany jest przez Polaków. Otrzymują klucze do wszystkich sal, nauczyciele przejmują klucze do klas, (kto zapomni oddać klucz musi przynieść w następnym tygodniu ciasto dla wszystkich nauczycieli) Szkoła zaczyna wrzeć życiem.

Przeszedłem się po klasach w towarzystwie P.O. Dyrektora p. Bożeny Błachut. Zaskoczyła mnie dyscyplina na lekcjach, uwaga dzieci, dobre wychowanie. Różnie teraz bywa w szkołach, również w Polsce. Tu młodzież ciągle jeszcze ma respekt do nauczycieli. Chwała rodzicom, że po pracy i w dniu wolnym przywożą dzieci do szkoły, chwała dzieciom, że chcą się uczyć dodatkowo, gdy inni ich rówieśnicy bawią się czy odpoczywają po całym tygodniu kanadyjskiej szkoły, chwała nauczycielom, że poświęcają swój czas i swoją pasję zachowaniu polskości w młodym pokoleniu, chwała komitetowi rodzicielskiemu i ochotnikom. Dzięki nim ta szkoła żyje i się rozwija.

Widziałem nowe podręczniki. Ktoś zadaje sobie trud by je znaleźć, ktoś je przegląda ocenia. Tak, nauczyciele są opłacani, ale czy ktoś może naprawdę pomyśleć, że robią to dla tych niewielu dolarów za osiem godzin tygodniowo? Trzeba mieć chęć i pasję i potrzebę poświęcenia się dla innych by to robić. Tym bardziej, że działalność szkoły to nie tylko nauczanie, ale też i dodatkowe zajęcia, jak konkursy, kółka zainteresowań, harcerstwo. Ogromną pomocą dla szkoły jest komitet rodzicielski.

 Nie zawsze jest różowo. Praca w zespole, praca wśród ludzi o różnych ambicjach i charakterach ma swoje konsekwencje. Ze szkoły odeszła pani Krystyna Cieślak. Broniły ją dzieci i młodzież. To o czymś świadczy. Ale Szkoła Polska trwa 75 lat i tak długo jak będą ludzie, którzy chcą to robić, będzie trwała. Szkołę założył kościół i dalej ją prowadzi.

Przewodniczącym zarządu jest zawsze ksiądz proboszcz polskiej parafii, obecnie ksiądz Czesław Rybacki.

Przewodnicząca ZNP (Związek Nauczycielstwa Polskiego) to pani Maria Rożkowska.

W szkole uczą też siostry zakonne, w tym siostra Teresa, która skończyła wyższe studia pedagogiczne w Polsce jeszcze zanim wstąpiła do zakonu. Kościół zawsze w naszej historii brał ogromny odział w zachowaniu polskości.

Po nagłej śmierci dyrektora szkoły Piotra Albina w lutym tego roku obowiązki dyrektora szkoły pełni pani Bożena Błachut, jego zastępczyni. Jest logiczne by mając wieloletnie doświadczenie w administrowaniu szkoły została ona dyrektorem, tym bardziej, że robi wspaniałą robotę. Czy zostanie? Nie wiem. Mam nadzieję, że chore ambicje nie zniszczą logiki jak to często bywa w życiu. Ale ja zawsze byłem niepoprawnym optymistą.

Praca dla Polonii nie jest łatwa. Głównie z powodu podejścia niektórych z naszych rodaków do tych, którzy coś chcą z siebie dać. Jakoś wielu z nas nie może sobie wyobrazić, że ktoś może coś zrobić bezinteresownie i doszukują się ukrytych interesów. Jasne, że przekręty się zdarzają, ale jest wystarczająco dużo uczciwych ludzi by można było zaufać tym, co chcą coś uczynić. Jest wśród nas jakaś dziwna zawiść, która wyłazi jak czarna ameba. Zawiść ubierana w piórka dobrych chęci, powodująca ze wymysły przedstawiane są jako prawda. Zawiść niszcząca ludzi i ich chęci zrobienia czegoś. Istnieje wszędzie, w każdym środowisku. Nie mamy na nią monopolu, inne nacje też ja mają, ale to nie usprawiedliwia.

Całe szczęście, że ciągle znajdują się ludzie, którzy chcą coś tworzyć, zmieniać, budować. To dzięki nim trwa polska tradycja, polski język, polska kultura. Polonia calgaryjska, mimo że różna od torontońskiej z powodu większego zintegrowania się z Kanadą ma ogromne sukcesy w zachowaniu tutaj polskości. Dzieci z polskich rodzin chodzą do polskiej szkoły, harcerstwo jest żywe prowadzone z pasją przez Adama i Basię Gorzkowskich. Zespół taneczny Polanie, jest znany nie tylko w Poloni. Polska Szkoła, polski Kościół.

 Calgary przekonało mnie, że Polonia umie i potrafi. Że nie ma znaczenia jak daleko od Polski się znajdujemy i żyjemy, zawsze znajdą się ludzie wśród nas, którzy potrafią Polskość utrzymać i przekazać ją dalej przez wszystkie pokolenia. SZKOLA POLSKA W CALGARY MA 75 LAT. GRATULACJE

2 maja 2009 roku odbędzie się uroczysta akademia z okazji jubileuszu. Prowadzić ją ma dwoje starszych uczniów: Robert Albertin (syn zmarłego dyrektora Piotra Albertina) i Beata Węgrzyńska (córka przewodniczącego Komitetu Rodzicielskiego). Oboje wychowankowie Polskiej Szkoły, bardzo dobrzy uczniowie, dodadzą uroczystości dodatkowego splendoru.

Było by też miło gdyby polska uroczystość w Domu Polskim odbywała się głównie po polsku z ewentualnym tłumaczeniem dla gości kanadyjskich, a nie jak niektóre poprzednie uroczystości, po angielsku z niewielką ilością polskiego. Nawet calgaryjska integracja powinna mieć swoje granice.

Marek Mańkowski

"Goniec" 17 - 23. 04 2009